انعکاس

نيايش در طلبِ فرجام نيك ، دعای چهل و هفتم صحیفه سجادیه

اي آن كه ياد تو يادآورانت را بزرگي دهد، و اي آن كه سپاس تو سپاسگزارانت را رستگار كند، و اي آن كه فرمانبرداريِ‌تو فرمانبردارانت را رهايي بخشد، بر محمد و خاندانش درود فرست؛ و با ياد خود، دل‌هاي ما را از هر ياد ديگري بپرداز؛ و با سپاس خود، زبان‌هاي ما را از هر سپاس ديگر، و با فرمانبرداري خود، اعضاي ما را از فرمانبرداري ديگران بازدار.
اگر براي ما فراغتي مقدّر كرده‌اي، آن را فراغتي بي‌گزند و سالم قرار ده كه وبال نياورد و دل‌هايمان را نميراند، تا فرشتگاني كه گناهان ما را مي‌نويسند، با كارنامه‌اي سفيد و تهي از تيرگي‌هاي گناه از پيش ما به سوي تو برگرداند، و فرشتگاني كه كارهاي نيك ما را مي‌نويسند، شادمان از آنچه در كارنامه‌ي ما نوشته‌اند، پيش تو آيند.
چون روزهاي زندگي ما سپري شود و مدت عمر ما به سر آيد و فراخوانِ تو ما را فرا خوانَد ـ همان كه از اجابت آن چاره و گريزي نيست ـ بر محمد و خاندانش درود فرست و چنان كن كه آنچه فرشتگانِ نويسنده براي ما رقم مي‌زنند، به توبه‌اي مقبول خاتمه يابد، تا پس از آن ما را به سبب گناهي كه كرده‌ايم و نافرماني‌اي كه بدان آلوده گشته‌ايم، باز نداري،
و در آن روز كه از رازهاي پنهان بندگانت پرده بر مي‌داري، پيش چشمِ همگان، پرده از گناهان ما بر نداري.
تنها تويي كه با هر كس تو را بخوند، مهر مي‌ورزي، و به هر كس كه تو را ندا دهد، جواب مي‌گويي.

ترجمه آقاي محمد مهدي رضايي